İlk İnsanların Ortayı Çıktığı Bölgeler

Düşsel diyebileceğimiz bir görüş de yaşamın kaynağı oîarak Doğu Asya’nın ve Malezya’nın uçsuz bucaksız ormanlarını gösterir. Bu ormanların yağış alan bölgelerinde, ağaç kovuklarında bugünkü gorilleri ve kuyruksuz şebekleri andıran insanlar yaşıyor ve gerektiğinde kendilerini sopalarla savunuyorlardı.

İklim giderek sertleşmeye yönelince ormanlar kuzeyden başlayarak yok oldular. Soğuklar şiddetlenip buzullar güneye doğru yayıldıkça da Ekvator’a çekildiler. Ormansız kalan topraklar çölleştİ. Bu yaratıklar da barınak ve yiyecek bulabilmek amacıyla ormanları izlediler. Ancak günün birinde durmak zorunda kalarak Hima-layaların eteklerinde toplandılar.

Zamanla soyları tükenen bu insanların en önemli fiziksel değişimi Tibet’in yüksek yaylalarında geçirdikleri sanılıyor. Buna göre, İlkel insan, ellerini özgürce kullanma alışkanlığı sürdürmek emeliyle iki arka ayağının üzerine dikilme yeteneğini o günlerde kazanmıştı.

Bu açıklamanın düş mü, yoksa gerçek mi olduğu bilimce elbet bir gün aydınlığa kavuşturulacaktır. Fakat şurası kesindir; dikey duruş, “hominien” lerin gelişmesinde can alıcı bir nokta, olağanüstü bir evrim olmuştur. Bu evrim sayesinde de henüz pek farklı olmayan ayak ve eller

“uzmanlaşma”ya başlamıştır. Biri -ayaklar- yalnızca hareket etmeye yararken; Öbürü -eller- kavrama, itme, kaldırma, parçalama ve savunma aracı olarak kullanıma uygun duruma gelmişlerdir. Şunu da hemen eklemeli; İnsanın elleri, kaplanın pençeleri, İstakozun kıskaçları ya da öbür hayvanların tırnakları gibi bir burgu, bir çekiç ya da bir testere özelliklerine sahip değildir. Ancak, bu hayvanların bu hünerli araç-ellerinin yalnız bir göreve uygun olmasına ve görev bittiğinde yararsız ayrıntılar haline gelmesine karşılık, insanın elleri sayısız işlere yatkın olabilme gibi eşsiz bîr özelliğe sahiptir. Dikey duruşun elde edilmesiyle insan elleri görkemli bir araç haline gelmiş, bunun sonucunda insan öncesi yan insan “Homo faber-becerikli, hünerli insan”, “Homo sapiens” durumuna geçmiştir.