Teknoloji.Tc » Teknoloji Tarihi

Avrupa Rakipsiz Google’ a Karşı

mini teknoloji — Mon, 25 May 2009 18:27:09 +0000

Çinden sonra Fransa ve Almanya el ele vererek Google’ a rakip bir arama motoru oluşturacak.Quaero adlı proje için 2 milyar euroluk fonun ayrılacağı planlanıyor.

Google 1998 yılında ABD tarafından kuruldu ve ABD piyasasındaki değeri 112 milyar doları buluyor. Şimdi Çin’ den sonra Fransa ve Almanya da Quaero’ yu oluşturmayı planlıyor. Siemens, France Telecom, Deutsche Telekom, Thomson gibi Avrupa’nın önde gelen teknoloji ve telekom şirketleri projeye destek verecek özel şirketler. Projenin isminin anlamı ”arıyorum”.

Google’nin Öğretmenler Gününe Özel Logosu

kenan — Mon, 24 Nov 2008 21:38:31 +0000

“Doodle” diye adlandırılan bu özel tasarımlı logolar, 1999 senesinden sonra Google’un yapımcıları Larry Page ve Sergey Brin tarafından kullanılmıştır.Özel logo uygulamaları, dünyanın tüm ülkeleri için değerli gün ve tatillere, kültürel olaylara ve tarihte yer alan önemli kişilere bu çatı altında yer vererek dikkat çekmeyi hedeflemektedir.Ayrıca internet kullanıcıları, bu özel tasarımlı logoların üzerine tıklayarak, o güne,o kişiye ve o konuya özel daha detaylı bilgilere de ulaşabilmektedir.

MARS’DA YASAM VAR MI?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:48:00 +0000

Tüm gezegenlerin arasında, halkın ilgisini en çok toplayan her zaman Mars olmuştur ve bunun da nedeni, orada yaşam bulunmasının bekleniyor olmasındandır. Teleskopla bakıldığında Mars dünyaya pek benziyordu. Evet, gerçi denizleri yoktu ama, günleri bizim günlerimizden pek az daha uzundu. Üzerinde bulutlar oluşan ince bir atmosferi vardı. Hatta kutup buzları bile vardı. Her ne kadar bunlar çok ince buzlar olup yaz geldiğinde eriseler de! Hepsinden önemlisi de, Mars’ın kızıl çölleri üzerinde koyu renk benekler bulunması, bunların koyuluğunun mevsimlere göre değişmesiydi. Acaba bunlar bitki örtüsü olabilir miydi? Bazı gözlemciler, Mars üzerindeki ayrıntıları görmeye uğraşırken, dar kanallardan oluşan bir sistemin haritasını çıkardıklarına inanıyorlardı. Bu kanalları Marslıların kazdığını, niyetlerinin kutuplardan su getirerek ürünlerini sulamak olduğunu düşünmeye başlamışlardı. Yani, ekvator yakınındaki koyu renk lekeleri. Böylelikle bir düş doğdu. Bilimden çok, kurgu-bilime dayanan bir düştü bu. Ölmekte olan bir Mars uygarlığı Kuruyan gezegeninde yaşamını son çabalarla sürdürmeye çalışıyordu.Mariner 6 ve 7 bu aya benzer, yaşamsız Mars imgesinin daha da tanınmasına yardımcı oldular ve 1969 yılında gezegenin yakınından geçtiler. Çektikleri fotoğraflar bize yine kraterler, buz dolu çukurlar gösterirken, aygıtları da kuru, soğuk, hemen hemen havasız yüzey koşullarını bir kez daha kanıtladı. İyimserler, bu koşullarda bile bazı organizma formlarının var olmayı sürdürebileceğine işaret etmekteydiler. Bunu anlamanın da tek yolu, oraya inip incelemeler yapmaktı.

GAMMA IŞINLARI NEDİR?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:38:05 +0000

Gamma ışınlan uyduların en kısa dalgalı radyasyon örneği değildir. Gamma ışınlan onlardan da kısa devrelidir ve evrenin en enerjik süreci sonucu ortaya çıkarlar.Bazı gamma ışın kaynaklan henüz tanınmamaktadır. En şaşırtıcı olanı da, uzayın bazı yerlerinde (çok uzaklarda) apansız, kısa süreli gamma ışını doğmasıdır. Bunların şiddetli patlamalar sonucu oluştuğu sanılmaktadır. Avrupa COS-1 uydusu, fırlatılış tarihi olan 1975′den bu yana gamma ışınlarını incelemektedir. Gökyüzünün her dalga boyundan görünümlerini karşılaştıran, gamma ve X ışınlarından ültraviole’ye, görülebilen radyo dalgalarına kadar tüm görüntüleri kıyaslayan astronomlar, evreni yöneten süreçleri eskisinden çok daha iyi anlayabilmektedirler.

X IŞINI ASTRONOMİSİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:28:53 +0000

Gözlemevi uyduların yaptığı tüm keşifler arasında en heyecan verici olanı, X ışını gökbilimi dalındadır. X ışınlar, birkaç milyon dereceye varan aşın sıcaklıklardaki gazların yaydığı çok kısa dalgalı ışınlardır. Bu kadar yüksek ısıyı da, dünyada yaratılamayan özel koşullar altında elde etmek mümkündür. Bu nedenle X ışını bize, laboratuvar koşullarıyla yeniden yaratılamayacak olayları inceleme olanağı vermektedir.
Bu dal, 1970 Aralığında ve SAS-1 adlı ilk Küçük Gökbilim Uydusu’nun fırlatılmasıyla doğmuştur denilebilİr. Aynı uyduya. Uhunı da denilmektedir ve kelime Swahili dilinde “özgürlük” anlamına gelmektedir. Bundan sonra SAS-2, gama ışınlanrının SAS-3′de bazı belirli X ışını kaynaklarının daha İnce ayrıntılarını incelemeye başlamıştır. Uhunı, X ışını açısından gökyüzünü ilk defa tarayarak 160 değişik X ışını kaynağı saptamıştır.Bundan sonra, Hollanda gibi, İngiltere gibi çeşitli uluslara ait diğer uydularla, ilk Yüksek Enerji Gökbilim Gözlemevi (HEAO-I), çalışmaları geliştirip yaygınlaştırmalar, yüz kadar yeni X ışını kaynağını daha Önce bilinen 160′a katmışlardır. Bunların çoğu ya yıldız ya da sıcak gaz bulutlan olup, kendi galaksimiz içindedir ama, bazıları da uzayın çok ötelerindeki diğer galaksi ve kuasarlar olmaktadır. Bunların bir tek ortak yönü vardır: Hepsinde yüksek enerji süreçleri işler durumdadır.Bu kaynaklarda X ışını yaratılması hangi süreçler sonucudur? Bilinen X ışını kaynaklarının yaklaşık üçte ikisi kendi galaksimizdeki ikiz yıldız sistemleri olmaktadır.Anlaşıldığına göre, yer alan olay şöyle bir şeydir: Gaz, bir yıldızdan onun ikizi olan yıldıza doğru akmakta ve akarken ısınmaktadır. Bu gazın X ışını çıkaracak kadar ısınması İçin süper güçlü bir gravitasyon alanına girmesi gerekmektedir. Böyle bir atanı yaratmak için de, ikiz yıldızın küçük ve yoğun olması gereklidir. Bu tanıma cevap veren yıldız, nötron yıldızıdır: Yani, daha önce ölmüş büyük bir yıldızın kalıntısıdır.Ama X ışını bilimi, nötron yıldızından çok daha ilginç şeyleri de bulup ortaya çıkarmıştır ve bunlar, ünlü kara deliklerdir. Kara delik, kuramsal olarak bulunmuş bir varlıktır. O kadar güçlü bir gravitasyonei alanı vardır ki ışık ondan kurtulamaz. Bu nedenle de kara delik gözükmek. Ama bu gravitasyonei alana düşen gazlar, deliğin çevresindeki alanda ısınarak X ışınları yayar, bu yolla kara deliğinin varlığını bize anlatırlar.X ışını kaynaklarından hiç değilse bir tanesinin böyle olduğu bilinmektedir. Bu kaynak Cygnus X-I diye adlandırılmıştır, çünkü Cygnus konstelasyonunda bulunan ilk X ışını kaynağıdır (Kuğu burcu). Kara delik içerdiği sanılan diğer benzer X ışını kaynakları da gökbilimciler tarafından bulunmaktadır.X ışını uydularının ortaya çıkardığı olgulardan biri de, uzayın ilerlerindeki çok ışıklı galaksi ortalarındaki kaynakların kocaman kara delikler olduğu, bunların milyonlarca yıldızın ölümünden meydana geldiğidir. Bu dev kovuklar, dönmekte olan aşın sıcak bir gaz çemberıyle çevrelenmişlerdir.

URANÜS GEZEGENİN KEŞFİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:15:23 +0000

Uranüs, çıplak gözle belli belirsiz görülebilir; fakat HerschelFin raslantsal buluşuna kadar gözden kaçmış olmasına şaşmamak gerekir. 51.800 km çapı ile dev bir gezegendir ve bu çap Satürn’ün çapının yarısından küçüktür. İç tabakaları değilse bile dış tabakaları gaz halindedir ve yüzey ısısı son derece düşüktür. Teleskopla bakılınca tam üzerinde yeşilimsi bir teker görülür. Açık ve koyu bölgeler zorlukla ayırdedilebilİr.Uranüs’ün Güneşten ortalama uzaklığı 2.896.600.000 km, güneş çevresinde dolanım dönümü ise 84 yıldır. Ekseni çevresinde dönme dönümü yaklaşık 11 saattir. Eksenin eğimi çok ilginçtir. Bu eğim 98 dereceyi bulur; yani, dik açıdan fazladır. Bu yüzden Dünyadan gözlendiğinde Uranüs’ün kutbu kimi zaman bize bakar,kimi zaman da tekerin merkezi boyunca geçen ekvatoru görünür, özel eğimin nedeni bilinmektedir. Bu eğim gezegenin yüzeyinde olağanüstü bir duruma yol açar. Her bir kutbun “gecesi” 21 Yer yılı sürmektedir.Uranüs’e ilişkin bilgilerimiz tam değildir. Uranüs’ün beş uydusu vardır; hepsi de Ay’dan küçüktür. Bu beş uydu da gezegenin çevresindeki dolanımlannı ekvator düzlemi üzerinde yaparlar bu yüzden devinimleri ters yöndeymiş gibi gözükür. Uyduların boyutları üzerinde bazı anlaşmazlıklar vardır, ama en küçükleri olan Miranda’mn çapının 550 km Umbriel’in 1000 km ve Ariel’in 1500 km dolaylarında olduğu hesaplanmaktadır. Uranüs’ün kutbu kimi zaman bize bakar, kimi zaman da tekerin merkezi boyunca geçen ekvatoru görünür. Özel eğimi gezegenin yüzeyinde olağanüstü bir duruma yol açar. Her bir kutbun “gecesi” 21 Yer yılı sürmektedir.

SATÜRN GEZEGENİ HAKKINDA BİLGİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:09:02 +0000

Satürn, Güneşten uzaklık sırasına göre, temel gezegenlerin altıncısıdır.Çıplak gözle görülebilen Satürn eski çağlardan beri bilinir. Bununla birlikte halkaları ancak teleskopun bulunuşundan sonra keşfedilmiştir.
Güneşten ortalama uzaklığı 1.4 milyar km’dir ve Güneş çevresindeki dönme dönümü 26.46 yıldır. Yaklaşık 378 günde bir karşı konuma gelir ve her yıl birkaç ay gözlem için elverişli olur.Satürn, ikinci en büyük gezegendir. Ekvator çapı 120.000 km’dir, ama gezegen oldukça yassı olduğundan kutupsal çapı bundan epeyce kısadır. Bu durumun nedeni; hem gezegenin düşük yoğunluğu (Satürn’ün yoğunluğu su yoğunluğundan düşüktür), hem de eksenin Kızlı dönüşüdür.Satürn, ana maddesi hidrojen olan dev bir gaz kütlesidir. Jüpiter’de olduğundan daha” çok metan ve daha az amonyak vardır; düşük sıcaklık, gezegenin atmosferindeki amonyağın çoğunluğunu dondurmuştur.Orta güçte bir teleskopla gözlemlendiğinde Satürn, sarımsı bir teker halinde görülür. Bu teker, temelde Jüpiter’inkilerle aynı, ama daha az faaliyette olan bulutlarla kesilir. Lekeler daha azdır, ama zaman zaman belirirler. Bu lekelerin en iyi Örneği İn-giliz amatör gökbilimci HI Hay’in keşfettiği lekedir. Hay’in beyaz lekesi kısa bir süre için göze göründü, sonra dağılarak kayboldu. Kuşkusuz bu olay görülen yüzeyin altındaki gazlı maddelerin yukarı yükselmeleri sonucuydu. Satürn’ün, Jüpiter’in büyük kırmızı lekesiyle karşılaştırılabilecek lekeleri yoktur, Kemerlerin dışında, Satürn’ün yüzey şekilleri de kısa yaşamlı ve değişkendir.Eski zamanlarda Satürn, insanoğlunun bildiği en dıştaki gezegendi. Güneş sisteminde yedi ana gök cismi vardı (çıplak gözle görülebilen beş gezegen, ayrıca Güneş ve Ay) Müneccimlere göre, yedi gizemli bir sayı olduğundan başka gezegenlerin bulunabileceği düşünülmüyordu. Sonradan, 1781′de VVilliam Herschel (1738-1822) ikizler Takımyıldızının haritasını çıkarırken bir cisme rasladı. Geceden geceye yer değiştirdiği gözlenebiliyordu. Herschel bunun bir kuyruklu yıldız olması gerektiğini düşündü, ama yörUngesİ çok daha uzaktaki bir gezegen, Uranüs gezegeni olduğunu anladı.

İLK JÜPİTER ARACI

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:04:21 +0000

İlk Jüpiter aracı olan “Ploneer-10″, Mart 1972′de uzaya fırlatıldı ve hedefe ancak Aralık 1973′te ulaşabildi. Aracın görevi Jüpiter’in çevresindeki bölgelerdeki koşullan incelemek yayılan (bir rastlantı sonucu, 1955′de Amerika’da B.F. Burke ve U.Frunklln tarafından kaydedilen) radyo dalgalan çok güçlü bir magnetik alanın varlığını ortaya koymaktaydı. Bu yüzden Dünyayı çevreleyen Van Ailen kuşakları gibi yoğun ışınıma sahip bölgelerin de olabileceği düşünüldü. Bilim adamları, özellikle “Pioneer-10″un kutuplardaki ışınımdan daha yoğun ışınıma sahip ekvator bölgesinden geçmesinin programlanmasından beri, Jüpiter ışınımının uzay aracındaki aygıtlar üzerindeki etkisini biliyorlardı.Gerçekte “Pioneer-10″ kusursuz bir görev yaptı. Jüpiter’in 132.000 km yakınından geçti, güçlü fakat yapı olarak Dünya’ nınkinden farklı olduğu kanıtlanan magnetik alanla ve ışınım bölgeleriyle İlgili bilgi gönderdi. Aygıtların başka iş görecek durumları kalmamıştı. Pieneer-10 çok daha yaklaşmış olsaydı, ışınım tüm araçları işlemez duruma getirebilirdi. Bu birleşmeden sonra “Pieneer-10″, Jüpiter’den ayrıldı ve uzaydaki sonsuz yolculuğuna başladı.Bir yıl sonra bunu “Pioneer-11″ izledi. Araç, Mart 1973′te fırlatıldı ve Jüpiter’e Aralık 1974′de ulaştı. Bu kez uzay aracı gezegenin kutup bölümüne yaklaştı ve ışınımın kötü etkisinden kaçınmak için ekvator bölgelerinden oldukça hızlı geçti. Bundan, “Pİoneer-10″ un sonuçlannı doğrulayacak daha fazla bilgi edinildi. Daha sonra “Pioneer-10″ Jüpiter’den ayrılınca, 1979 yılında herhangi bir zaman Satürn’le buluşacak biçimde bir yörüngeye yerleştirildi.

JÜPİTER GEZEGENİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 13:59:45 +0000

Gezegenlerin en büyüğü Jüpiter, ana küçük gezegenler kuşağının çok ötesinde yer alır. öteki gezegenlerin tümünden daha büyük bir kütleye sahiptir. “Güneş Sistemi Güneş, Jüpiter ve çeşitli döküntülerden oluşmuştur” deyimi yaygındır.Jüpiter’in Güneş’ten ortalama uzaklığı 778.300.000 km’dir; dolanım dönümü 11.86 yıl ve kavuşum dönümü (yani birbirini izleyen İki karşı konum arasındaki ortalama süre) 399 gündür. Böylelikle Jüpiter yılda bir kaç ay rahatlıkla gözlenebilir ve yalnız Venüs, bazı ender durumlarda da Mars, Jüpiter’in parlaklığını bastırabilir.Jüpiter’in dev küresi Dünyanın hacmindeki 1.300 küreyi içine alabilir, ama kütlesi Dünyanın 31 katıdır, çünkü Jüpiter’in yoğunluğu çok daha azdır. Dış tabakalarda, belki de çekirdeğe kadar, ana maddesi hidrojendir. Hızlı dönme dönümü (10 saatten az) ekvatorunun dışa doğru çıkıntılı olduğunu gösterir. Teleskopla herhangi bir gözlem gezegenin kutuplarda çok basık olduğunu göstermeye yeter. Jüpiter’in ekvator çapı 143.000 km iken, kutup çapı 135.000 km’den azdır.Teleskopla bakıldığında, Jüpiter’in sarı tekerini kesen ve “bulut kuşakları” olarak bilinen koyu çİzgiler de görünür. Normal olarak Jüpiter’de iki belirgin kuşak vardır, bunlar ekvatorun her iki yanını sararlar. öteki kuşaklar da göze çarpabilir. YUksek büyütme gücüne sahip teleskoplarla gözlendiğinde, Jüpiter’in sürekli değişen, karışık ayrıntıları olduğu görülür. Bu karışık Jüpiter’in çok hareketli bir gezegen olmasından ileri gelir.

Jüpiter’in hızlı dönüşü, gezegen üstündeki herhangi bir özelliğin birkaç dakika içinde yer değiştirmesine neden olur. Bu yüzden, dönme dönümleri bu çeşit gözlemlerden çıkarılmıştır. Bir oluşum Dünyadan görüldüğü zaman orta meridyene ulaşırsa, oluşum geçiş durumunda denir ve peşpeşe yapılan geçiş zamanlamaları eksenin dönme dönümünün hesaplanması için gerekli bilgiyi sağlar. Jüpiter hacimli bir gövdeden beklendiği biçimde dönmez.Bir uzay aracının Ay’a ulaşması birkaç gün alır. Mars ya da Venüs’e ulaşmak ise bir iki ay sürer. Oysa, Jüpiter o kadar uzaktır ki bu gezegene yapılacak bîr gezi yaklaşık iki yıl alır. Jüpiter uzaklığındaki (629 milyon kilometre) bir uzay aracından Dünyaya son derece az miktarda enerji ulaşır.

Amerika’nın Uzay Yolculuğu

kenan — Sat, 22 Nov 2008 16:14:20 +0000

Amerika Birleşik Devletleri’nin insanlı ilk uzay uçuşu, 5 Mayıs 1961 günü gerçekleşti. O gün uzaya fırlatılan Redstone füzesinin burnundaki (Özgürlük) 7 kapsülüyle Astronot Alan Shepard saatte 8.228 kilometre hızla 485 kilometre yüksekliğe çıktı. Havada 16.5 dakika kalan 1.814 kilo ağırlığındaki Mercury kapsülü Atlantik Okyanusu’na indi. Shepard, sağ-saSim kapsülden alındı.Shepard’ın uzay uçuşunun üzerinden ancak üç ay geçmişti ki, Sovyet kozmonotu German Tİtov, 6 Ağustos 1961 günü Vostok 2 adlı 4.735 kiloluk uzay aracıyla yer yuvarlağı çevresinde 17 tur attı. Yolculuk 58 saat 18 dakika sürdü. Dünya’nın çevresini 88.6 dakikada bir dolaşan Titov, Ga-garin’in tersine uzay aracını kendisi yönetiyordu. Yer yuvarlağına sağ-satim dönerek uzayda bir tam gün kalan insan kimliğini elde etti.
Amerika’nın, Dünya çevresinde dönen ilk uzay adamı Astronot John Glenn Jr. oldu. Glenn 125 tonluk Atlas roketinin burnundaki Friendship (Dostluk) 7 kapsülüyle 20 Şubat 1962′de uzaya fırlatıldı. Dünya çevresinde üç tur attı ve 4 saat 55 dakika süren bu yolculukta 134.000 kilometre yol aldı. İlk tur bittikten sonra uzay aracının otomatik denetim düzeninde bazı teknik aksaklıklar belirdi ve Glenn, üç saatten çok aracın yönetimini kendisi ele aldı.Yer yuvarlağı çevresinde atılan turlardan sonra sıra başka denemelere geldi. Sovyetler, 11 Ağustos 1962′de Vostok-3 uzay aracıyla Kozmonot Andrian Nikolayev’i uzaya gönderdiler. Ondan 23 saat 28 dakika sonra da Vostok 4′le Kozmonot Pavel Popoviç uzaya fırlatıldı. Böylece, İçlerinde insan olan iki uzay aracı uzayda birbirine çok yakın yörüngelerde yer-yuvarlağı çevresinde dönmeye başladı. Vostok-3′teki Andrian Nikolayev 64 tur, Vostok-4′teki Pavel Popoviç de 48 turdan sonra 15 Ağustos 1962′de 6 dakika arayla yeryüzüne döndüler.