Teknoloji.Tc » Uzay Teknolojisi

Endeavour Uzay Mekiği California’ya İniş Yaptı

kenan — Mon, 01 Dec 2008 20:31:05 +0000

Amerikan’ın uzay mekiği Olan Endeavour 7 kişilik astronotları ile birlikte Californiae Eyaletindeki Edwards hava sahasına iniş yaptı.Nasa televizyonu tarafından da bizzat canlı yayınlanan görüntülerde, uzay mekiğinin güzel bir havada Amerika’nın batısında yer alan Mojave çölündeki Edwards hava sahasına Türkiye Saati İle 23:25 sularında yavaş yavaş iniş yaptığı izlenildi.

Amerikan Havacılık ve Uzay Kurumu: olumsuz hava şartlarından ötürü mekiğin doğudaki Florida’ya inmesinden vazgeçmişti.Uzay Mekiğinin yörüngeden ayrılmak üzere motorlarını ateşledikten sonra California’ya doğru süzülmesi sadece 1 saat 3 dakika sürdü.

No tag for this post.

Kanada’ya Düşen Meteor Taşının Parçaları Bulundu

kenan — Sat, 29 Nov 2008 13:47:10 +0000

Kanada’da araştırmacılar, birçok parçadan oluşmakta olan yerlerin Alberta ve Saskatchewan eyaletlerinin sınırın yakınlarında görüldüğü belirtildi.

Calgary Üniversitesi’nin bildirgesinde üniversiteden bir grubun, ateş topu şeklinde yere düşmüş ve “meteorit” biçimine gelmiş meteorun tahmini 20 kilometrekarelik sahaya yayılan onlarca yüzlerce parçalardan belirlilerini toplamak için eyalet bölgesinde araştırma yaptıkları açıklandı.

No tag for this post.

SOVYET UZAY İSTASYONU ÖNEMİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 15:33:46 +0000

Sovyetler Birliği yıllardan beri, kendi insanlı uzay İstasyonu programını geliştirmektedir. Salyut uzay istasyonu, fikir, amaç ve biçim bakımından Skylab’e benzer. O da bir Proton roketinin üst bölümünün değiştirilmesi yoluyla hazırlanmıştır. Yalnız Skylab’dan daha küçüktür. Toplam uzunluğu 12 metre, en geniş yerinin çapı ise 4 metredir. Bu durumda iç hacmi, Skylab’in dörtte biri kadar olmaktadır. Salyut’un ana amaçları da, tıpkı Skylab gibi insanın yerçekimsiz ortama uyumunu incelemek, madde işleme deneyleri yapmak ve bir de gökyüzünü ve dünyayı gözlemlemek (bazı askeri amaçlar da eklenerek) olarak özetlenebilir.Salyut 4 ile Sovyet uzay İstasyonu programı esas temposunu kazanmış oldu ve Skylab’in çizdiği rotaya uydu. 1975 Ocak ayında. Soyuz 17′nin kozmonotları uzay istasyonunu bîr ay boyunca ziyaret ettiler, bundan sonra da Soyuz 18′İn kozmonotları olan Piyotr Kilmtık’ia Vitali Sevestyanov, Salyut 4′de 64 günlük göreVlerini yaptılar.

No tag for this post.

UZAY MEKİĞİ NASIL ÇALIŞIR?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 15:27:43 +0000

Atılma sırasında, yörüngeye girecek bölüm büyük bir dış tanka bağlanır ve bu tank, üç ana motorun benzin gereksimini karşılar. Yörüngeye oturacak bölümün kendisi benzine gerek duymaz. Yalnızca küçük manevra motorları için pek az benzin gereklidir. Bu tanka iki katı-yakıt deposu takılır. Atılma sırasında tüm motorlar ateşlenir ve mekik ağır ağır yükselir. Yükseliş kuvveti, Satürn V’den sonra gelmekte ve ikinci sırayı almaktadır. 43 kilometre yüksekliğe varıldığında, İki katı-yakıt deposu düşer, paraşütle iner ve okyanustan toplanmayı beklerler. Sonra tekrar manevra donanımıyla donatılarak yeniden Kullanılabilirler. Mekik kendi ana motorlarından aldığı sürekli kuvvetle uzaya yükselmeye devam eder. Dış yakıt tankı, ancak yörüngeye girdikten sora atılır. Mekiğin bütün yapısı içinde, yeniden kullanılması düşünülmeyen tek kısım bu dış tanktır. 333 ton ağırlığında olmasına, mekiğin kargosundan daha ağır olmasına rağmen mekiğin bir seferde bir hafta uzayda kalıp sonra dünyaya dönmesi öngörülmtijtür. Yeniden atmosfere giriş sırasındaki ısıya dayanabilecek İzolasyon malzemesiyle kaplıdır. Dünyaya iner ve bir iniş pistine konar. Hangarda kaldığı süre İçinde yeniden uçuş hazırlıkları yapılır ve bu hazırlıklar yine bir hafta içinde bitirilebilir. Her mekiğin en az yüz kere kullanılabilmesi beklenmektedir. 1977 ‘yılında bir mekiğin Jumbo Jet yardımıyla iniş denemeleri yapılmış ve ilk gerçek uçuşun 1980 yılı başlarında yapılması da o zaman planlanmıştır.Mekiğin büyük yük kapasitesi, birkaç uyduyu bir arada yerine götürebileceğini göndermektedir.

No tag for this post.

UZAY MEKİĞİ NEDİR?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 15:20:26 +0000

Yeni açılan çağın anahtarı, Uzay Mekiği diye adlandırılan, yeniden kullunılabilen bu tür uzay araçlarının yapımı olmuştur. Mekik, iri bir jet uçağı büyüklüğünde, kanatlı görünümdedir. Atılırken roket gibi atılmakta, fakat dönüşte bir pist üzerine uçak gibi iniş yapabilmektedir. Yükünü ayrı bir bölümde taşımakta, dönüşünde indirip yenilerini alarak tekrar roket gibi atılabilmektedir.

Mekiğin yeniden kullanılabilmesi demek, her yolanımı maliyetini, tek sefer yapan eski roketlere oranla yüzde doksan dolayında düşürmesi demektir. Hem bu maliyet düşmesi, hem de mekiğin yor imgelerden buraya malzeme getirebilme üstünlüğü, uzay üretici timini çekici hale getirmeye çalışmıştr. Daha büyük,daha ekonomik mekiklerin yapımı da, uzay sanayiinin kurulmasıyla mümkün olabilecek demektir.

No tag for this post.

UZAYDA YENİ BİR ÇAĞ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 15:15:59 +0000

İnsanlı uzay uçuşları artık yeni bir çağa girmektedir. İlk yörünge uçuşlarını ve ayın ilk keşiflerini izleyen yıllarda, dikkatler uzaydan pratik olarak nasıl yararlanılabileceğine dönmüş, uzayı ve İçindeki kitleleri yalnızca keşfetmek değil, uzun vadede oralara bir sanayi yerleştirmek, bir sanayi yörüngeye oturtmak gibi konular düşünülmeye başlanmıştır.

No tag for this post.

PHOBOS VE DEİMOS

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:55:51 +0000

Mars’a inme hazırlıkları sırasında, gezegen yüzeyinin daha ayrıntılı biçimde bilinmesine gerek vardı. Bu da Mariner 9 tarafından, 13 Kasım 1971 de gerçekleştirildi. O tarihte Mariner 9 Mars çevresindeki yörüngesine oturdu ve yabancı bir gezegen yörüngesinde dönen ilk dünya aracı oldu.Mariner 9, gezegeni zaman zaman saran toz fırtınalarından biri sırasında oraya vardı. Yüzeyde görülecek hiç-birşey olmadığından, araç da dikkatini Mars’ın iki garip ayına çevirdi. Bunlar Phobos ve Deimos olarak adlandırılmaktaydı. Dünyadan bakıldığında toplu iğne başı gibi ışıkcıklar olarak görülen bu iki kitle, 1877′de ilk keşfedildikleri günden beri çok ilgi çekmekteydi. Mariner 9′un fotoğrafları bunların düzensiz biçime sahip, kraterli kaya yığınları olduğunu gösterdi. Besbelli bunlar yakındaki asteroid kuşağına ait astreoid’ler olup, bir ara Mars’a çok yaklaştıklarında o gezegenin çekim gücüne yakalanmışlardı. Phobos’un en uzun boyutu 27 kilometre, Deimos’unkİ 15 kilometreydi. Bu iki asteroid-tip kitleyi böyle yakından görmek de bu gezinin beklenmedik bir ödülü oluyordu.

No tag for this post.

MARS’DA YASAM VAR MI?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:48:00 +0000

Tüm gezegenlerin arasında, halkın ilgisini en çok toplayan her zaman Mars olmuştur ve bunun da nedeni, orada yaşam bulunmasının bekleniyor olmasındandır. Teleskopla bakıldığında Mars dünyaya pek benziyordu. Evet, gerçi denizleri yoktu ama, günleri bizim günlerimizden pek az daha uzundu. Üzerinde bulutlar oluşan ince bir atmosferi vardı. Hatta kutup buzları bile vardı. Her ne kadar bunlar çok ince buzlar olup yaz geldiğinde eriseler de! Hepsinden önemlisi de, Mars’ın kızıl çölleri üzerinde koyu renk benekler bulunması, bunların koyuluğunun mevsimlere göre değişmesiydi. Acaba bunlar bitki örtüsü olabilir miydi? Bazı gözlemciler, Mars üzerindeki ayrıntıları görmeye uğraşırken, dar kanallardan oluşan bir sistemin haritasını çıkardıklarına inanıyorlardı. Bu kanalları Marslıların kazdığını, niyetlerinin kutuplardan su getirerek ürünlerini sulamak olduğunu düşünmeye başlamışlardı. Yani, ekvator yakınındaki koyu renk lekeleri. Böylelikle bir düş doğdu. Bilimden çok, kurgu-bilime dayanan bir düştü bu. Ölmekte olan bir Mars uygarlığı Kuruyan gezegeninde yaşamını son çabalarla sürdürmeye çalışıyordu.Mariner 6 ve 7 bu aya benzer, yaşamsız Mars imgesinin daha da tanınmasına yardımcı oldular ve 1969 yılında gezegenin yakınından geçtiler. Çektikleri fotoğraflar bize yine kraterler, buz dolu çukurlar gösterirken, aygıtları da kuru, soğuk, hemen hemen havasız yüzey koşullarını bir kez daha kanıtladı. İyimserler, bu koşullarda bile bazı organizma formlarının var olmayı sürdürebileceğine işaret etmekteydiler. Bunu anlamanın da tek yolu, oraya inip incelemeler yapmaktı.

No tag for this post.

GAMMA IŞINLARI NEDİR?

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:38:05 +0000

Gamma ışınlan uyduların en kısa dalgalı radyasyon örneği değildir. Gamma ışınlan onlardan da kısa devrelidir ve evrenin en enerjik süreci sonucu ortaya çıkarlar.Bazı gamma ışın kaynaklan henüz tanınmamaktadır. En şaşırtıcı olanı da, uzayın bazı yerlerinde (çok uzaklarda) apansız, kısa süreli gamma ışını doğmasıdır. Bunların şiddetli patlamalar sonucu oluştuğu sanılmaktadır. Avrupa COS-1 uydusu, fırlatılış tarihi olan 1975′den bu yana gamma ışınlarını incelemektedir. Gökyüzünün her dalga boyundan görünümlerini karşılaştıran, gamma ve X ışınlarından ültraviole’ye, görülebilen radyo dalgalarına kadar tüm görüntüleri kıyaslayan astronomlar, evreni yöneten süreçleri eskisinden çok daha iyi anlayabilmektedirler.

No tag for this post.

X IŞINI ASTRONOMİSİ

kenan — Sun, 23 Nov 2008 14:28:53 +0000

Gözlemevi uyduların yaptığı tüm keşifler arasında en heyecan verici olanı, X ışını gökbilimi dalındadır. X ışınlar, birkaç milyon dereceye varan aşın sıcaklıklardaki gazların yaydığı çok kısa dalgalı ışınlardır. Bu kadar yüksek ısıyı da, dünyada yaratılamayan özel koşullar altında elde etmek mümkündür. Bu nedenle X ışını bize, laboratuvar koşullarıyla yeniden yaratılamayacak olayları inceleme olanağı vermektedir.
Bu dal, 1970 Aralığında ve SAS-1 adlı ilk Küçük Gökbilim Uydusu’nun fırlatılmasıyla doğmuştur denilebilİr. Aynı uyduya. Uhunı da denilmektedir ve kelime Swahili dilinde “özgürlük” anlamına gelmektedir. Bundan sonra SAS-2, gama ışınlanrının SAS-3′de bazı belirli X ışını kaynaklarının daha İnce ayrıntılarını incelemeye başlamıştır. Uhunı, X ışını açısından gökyüzünü ilk defa tarayarak 160 değişik X ışını kaynağı saptamıştır.Bundan sonra, Hollanda gibi, İngiltere gibi çeşitli uluslara ait diğer uydularla, ilk Yüksek Enerji Gökbilim Gözlemevi (HEAO-I), çalışmaları geliştirip yaygınlaştırmalar, yüz kadar yeni X ışını kaynağını daha Önce bilinen 160′a katmışlardır. Bunların çoğu ya yıldız ya da sıcak gaz bulutlan olup, kendi galaksimiz içindedir ama, bazıları da uzayın çok ötelerindeki diğer galaksi ve kuasarlar olmaktadır. Bunların bir tek ortak yönü vardır: Hepsinde yüksek enerji süreçleri işler durumdadır.Bu kaynaklarda X ışını yaratılması hangi süreçler sonucudur? Bilinen X ışını kaynaklarının yaklaşık üçte ikisi kendi galaksimizdeki ikiz yıldız sistemleri olmaktadır.Anlaşıldığına göre, yer alan olay şöyle bir şeydir: Gaz, bir yıldızdan onun ikizi olan yıldıza doğru akmakta ve akarken ısınmaktadır. Bu gazın X ışını çıkaracak kadar ısınması İçin süper güçlü bir gravitasyon alanına girmesi gerekmektedir. Böyle bir atanı yaratmak için de, ikiz yıldızın küçük ve yoğun olması gereklidir. Bu tanıma cevap veren yıldız, nötron yıldızıdır: Yani, daha önce ölmüş büyük bir yıldızın kalıntısıdır.Ama X ışını bilimi, nötron yıldızından çok daha ilginç şeyleri de bulup ortaya çıkarmıştır ve bunlar, ünlü kara deliklerdir. Kara delik, kuramsal olarak bulunmuş bir varlıktır. O kadar güçlü bir gravitasyonei alanı vardır ki ışık ondan kurtulamaz. Bu nedenle de kara delik gözükmek. Ama bu gravitasyonei alana düşen gazlar, deliğin çevresindeki alanda ısınarak X ışınları yayar, bu yolla kara deliğinin varlığını bize anlatırlar.X ışını kaynaklarından hiç değilse bir tanesinin böyle olduğu bilinmektedir. Bu kaynak Cygnus X-I diye adlandırılmıştır, çünkü Cygnus konstelasyonunda bulunan ilk X ışını kaynağıdır (Kuğu burcu). Kara delik içerdiği sanılan diğer benzer X ışını kaynakları da gökbilimciler tarafından bulunmaktadır.X ışını uydularının ortaya çıkardığı olgulardan biri de, uzayın ilerlerindeki çok ışıklı galaksi ortalarındaki kaynakların kocaman kara delikler olduğu, bunların milyonlarca yıldızın ölümünden meydana geldiğidir. Bu dev kovuklar, dönmekte olan aşın sıcak bir gaz çemberıyle çevrelenmişlerdir.

No tag for this post.