Bitkilerin de tıpkı insanların sinir sistemi gibi sinyaller ve uyarılarla çalışan bir sisteme sahip oldukları bulundu.
Amerikalı araştırmacılar,bitkilerin çevreden gelen çeşitli tehlikelere karşı kendilerini koruma mekanizmalarının olduğunu ve çeşitli durumlara yönelik özel korunma yöntemleri geliştirdiklerini bildirdi.
Bitkiye ait herhangi bir yaprak hastalığa yol açan bir mikroorganizma tarafından saldırıya uğradığında,bu tehlikenin sinyallerinin köklere iletildiği ve bitkinin kendini koruma mekanizmasını harekete geçirerek köklerin yararlı bakteriler içeren bir asit salgılamasını başlattığı belirlendi.
Bu araştırma sonucu,bitkilerin sanıldığı kadar savunmasız olmadığını ve biyolojik sistemlerinin sanıldığı kadar basit olmadığını gösterdi.

Yeni Zelandalı bilim adamları, insan genlerinin, başta multiple sclerosis rahatsızlığı olmak üzere birçok hastalığın tedavisinde kullanılabilecek proteini üretmek için sığırlara nakledilmesine onay verdi.

Yeni Zelanda’da organizmalarda genetik değişim, hayvanlar ve yeni bitki türleriyle ilgili çalışmalar yapan komiteye görüş bildiren 850 bilim adamından sadece 7′si, insan geninin sığırlarda protein üretmek için kullanılmasına karşı çıktı.

Onaylanan öneri çerçevesinde devlet araştırma şirketi AgResearch insanlardan, keçilerden, domuzlardan, farelerden ve koyunlardan alınan ve genetik olarak değiştirilmiş embriyoları sığırlara transfer edecek ve bu yolla da ”gen nakledilmiş buzağılar” (transgenic calves) yaratılabilecek.

Komite İcra Heyeti Başkanı Basil Walker, insan genlerinin sığırlara nakliyle ilgili eleştirilere, ”Yanıtları bilmediğiniz için araştırma yaparsınız. Araştırmalarda bazı belirsizlikler riskle ilişkili olmasına rağmen, bunun yanında bu belirsizlikler fayda sağlamayla da ilgili olabilir” yanıtını verdi.

Gen nakli araştırmalarının başarılı olması durumunda, merkezi sinir sistemini zayıflatan müzmin hastalık multiple sclerosisin engellenmesi ya da etkisinin azaltılması çalışmalarında ilerleme sağlanabileceği bildiriliyor.

Araştırma karşıtları, genetik olarak değiştirilmiş organizmaların gıda zincirinde tehlike oluşturacağını ileri sürüyorlar.

Güncel araştırmalardan üç tanesi uzaydaki karbondioksit ve mikropların dağılımı üzerine. Dördüncüsü ise dünya benzeri gezegen oranının tasarlanmasına dayanıyor. Eğer İngiliz ve Amerikan bilim adamlarının tahminleri doğruysa uzayda canlı kaynıyor demek!

Cardiff Üniversitesi bilim adamlarından Max Wallis ve Chandra Wickramisinhe’nin yeni teorisi, dünyadaki mikropların uzayda dağılmış oldukları görüşüne dayanıyor.

Araştırmacıların hesaplarına göre organizmalar asteroit çarpışmalarıyla dünyadan ‘koparılarak’ kuyrukluyıldızların donmuş tabakalarına, buralardan da uzayın derinliklerine taşınmış olabilirler.

Teori ‘Monthly Notice of the Royal Astronomical Society’ dergisinde yayınlandı.

Teoriye göre, bu kuyrukluyıldızlar milyonlarca yıl sonra Kuiper kuşağına ulaşıp (Neptün yörüngesinin karşı tarafında bulunan küçük buz ve kaya topaklarının bol olduğu bölge), yaşamı içeren yüklerini diğer kuyruklu yıldızlara aktardı.

Buz topaklarından oluşan bu kuyruklu yıldızlar, düzenli aralıklarla Kuiper kuşağını terk ettikleri için, bazıları yabancı güneş sistemlerine ulaşarak yaşamın tohumunu atmış olabilir, diyorlar tezlerinde.

Ömürleri uzun

Mikroplar, milyonlarca hatta milyarlarca yıl sürecek olsa bile bu tür yolculukları atlatabilir. Sonuçta dünya üzerinde de bir kaya içinde yaklaşık aynı süre dayanabilen mikroplar bulundu.

Dünyamızdan bir kilogram ila bir ton kadar minik organizmanın yabancı güneş sistemlerine taşındığını tahmin eden Wallis ve Wickramasinghe, bir kilo organizmanın bile yeni bir gezegen sistemindeki yaşamı başlatmak için yeterli olduğunu söylüyor.

Wickramasinghe, 2001 yılında dünya atmosferinin dışında bulunan bir bakterinin uzaydaki yaşamın kanıtı olduğunu açıklayarak heyecan yaratmıştı.

Amerika’daki araştırma ekibi de kuyrukluyıldızları yaşamın taşıyıcı araçları olarak kabul ediyor. Harvard Smithsonian Astrofizik Merkezi’nden Matthew Povich’in Science dergisinde dediği gibi, kuyrukluyıldızlar, yaşamın temel maddesini oluşturan karbonu uzayın derinliklerine taşıyabilir.

Gezegenleri saptamıştı

Araştırmacı, güneş gözlemevi Soho’nun kızılötesi spektrometresiyle, Kudo-Fujikawa kuyrukluyıldızında ilk kez karbon iyonları saptamış. İyonlaşmış karbon genelde genç yıldızların çevresindeki gezegen doğum bölgelerinde bulunur.

‘Monthly Notices of the Royal Astronomical Society’ dergisinin son sayısında Bill Napier’in tahmini şöyle: Dünyadan kopan organik malzemeli kaya parçaları uzayda yavaş yavaş aşınıp iyice küçüldüklerinde güneş ışınlarının etkisiyle gezen sistemimizden dışarı atılır. İşte bu nedenli diyor Napier, güneş sistemi ‘uyumakta olan’ mikroplardan oluşan bir biyosferle çevrili olabilir.

Royal Astronomical Society dergisinde araştırmalarını yayımlayan bilim adamlarının aslında son derece ilginç sonuçları var. Bu sonuçlardan birine göreyse yaşam, on milyardan daha kısa bir süre içinde (samanyolunun tahmini yaşı bu kadar) galakside yayılmış olabilir.

Bu da yaşamın galakside son derece geniş alanlara yayıldığını, ancak büyük bir olasılıkla dünya kökenli olmadığı anlamına gelmekte.

Bir adım daha

Amerikalı bilim adamları ise son tasarımlarıyla uzaydaki yaşama biraz daha yaklaştıklarını söylüyor.

Tasarımlar yolculuk eden mikropların sayısız vahalar bulmaları gerektiğini gösterince Washington Üniversitesi’nden Sean Raymond, bir güneş sisteminin oluşumunu bilgisayarda 44 kez tasarlamış.

Icarus dergisindeki yazıda bu senaryoların her biriyle dünya benzeri dört gezegenin saptandığında söz edilmekte.

Ve bunların arasında ise ‘yaşanabilir’ on bir gezegen bulunmuş ki bunlar da güneşlerinin etrafında tıpkı dünyanınkine yakın bir mesafede dönüyorlar.

Bol su var

‘Tasarımlarımız olağanüstü bir gezegen çeşitliliğine işaret ediyor’ diyor Raymond. Bazılar dünyanın yarısı kadar büyüklüğünde ve oldukça kurak, diğerleriyse dünyadan üç misli büyük ve on kat daha fazla su rezervlerine sahip. Okyanusların çevresi, hesaplara göre yıldızlarının dış yörüngelerinde dönen Jüpiter gibi dev gaz gezegenlerinden etkilenmekte. Gaz gezegenleri eliptik yörüngeli olduğunda dünya benzeri gezegenler kurak ama yörüngeler yuvarlak olduğunda iç yörüngede daha sulak bir gezegen görünüyor.

Bilim adamlarının tahminleri doğruysa, güneş sistemimizin çok yakınında bile dünyaya benzer çok sayıda gezegenin varlığı söz konusu olabilir. Bunların önemli bir kısmı ise yaşanabilir bölgede yani suyun sıvı halinde kalabildiği mesafede olabileceği sanılmakta.