Bitkilerin de tıpkı insanların sinir sistemi gibi sinyaller ve uyarılarla çalışan bir sisteme sahip oldukları bulundu.
Amerikalı araştırmacılar,bitkilerin çevreden gelen çeşitli tehlikelere karşı kendilerini koruma mekanizmalarının olduğunu ve çeşitli durumlara yönelik özel korunma yöntemleri geliştirdiklerini bildirdi.
Bitkiye ait herhangi bir yaprak hastalığa yol açan bir mikroorganizma tarafından saldırıya uğradığında,bu tehlikenin sinyallerinin köklere iletildiği ve bitkinin kendini koruma mekanizmasını harekete geçirerek köklerin yararlı bakteriler içeren bir asit salgılamasını başlattığı belirlendi.
Bu araştırma sonucu,bitkilerin sanıldığı kadar savunmasız olmadığını ve biyolojik sistemlerinin sanıldığı kadar basit olmadığını gösterdi.

Uzun yollarda,okulda,kampta ya da dışarda mp3 çalarınız,dizüstü bilgisayarınızın ya da fotoğraf makinenizin şarjı bittiğinde çaresiz kaldığınız günleri geride bırakacak bir sırt çantası üretildi.Güneş enerjisini üzerindeki paneller yardımıyla kullanan sırt çantasında aynı zamanda bir batarya bulunuyor,böylece paneller bir aygıta bağlı değilken batarya enerji depoluyor ve güneşsiz ortamlarda batarya kullanıma açık hale geliyor.
14.7 watta kadar enerji üretebilen çantaların küçük boyutlu olanları daha az enerji üretse de en küçük boyutlusu bir Ipod’u 3 saatte şarj edebiliyor.
Çantaların içinde bulunan ve çoğu elektronik aletle uyumlu fişler sayesinde cihazlarınızın bataryaları bittiğinde kolayca dolum yapabiliyorsunuz.

Doğal yollarla elde edilemeyen bu malzeme nano teknoloji sayesinde üretiliyor.Uzmanların açıklamasına göre, nano ölçekteki (metrenin milyarda biri ölçeğindeki) bu malzeme sayesinde bir gün insanları bile saklayabilecek büyüklükte pelerinler yapılabilmesi mümkün.

Xiang Zhang önderliğindeki ekibin çalışmasını ABD hükümeti de parasal olarak destekliyor.İleride gizli askeri operasyonlarda kullanılması planlanan proje sayesinde tanklar düşman güçleri fark edemeden serbestçe hareket edebilecek.

İngiltere’de Avcen adlı bir firma, geliştirdiği özel jet ile ‘hava taksisi’ hizmeti vermeye hazırlanıyor. 2006’da ‘Jetpod’ adlı taksinin deneme uçuşlarına başlayacak olan firma, 2010’da da ilk müşterilerini uçurmayı hedefliyor.

BBC’nin haberine göre, 40 kilometrelik bir mesafeyi yaklaşık dört dakikada alacak olan Jetpod ile, örneğin Heathrow Havaalanı ile Londra’nın merkezi arasındaki uçuş hemen hemen normal taksi fiyatına denk gelecek (yaklaşık 100 milyon TL). Büyük yolcu uçaklarının aksine daha alçak irtifadan uçacak olan Jetpod’lar, yaklaşık 530 km/h saat hızla yol alacak.

Geleneksel havaalanlarının onda biri uzunluğundaki pistleri kullanacak olan Jetpod’un ikiz turbo jetleri, diğer motorlara oranla 20 desibel daha az gürültü çıkarıyor. Beş yolcu kapasiteli Jetpod’ların maliyeti 1 milyon doları bulacak.

Avcen İdari Direktörü Mike Dacre, hava taksilerini geliştirecek ve deneme uçuşlarını yapacak finasmanı bulduklarını, ancak bu hizmetin hayata geçirilebilmesi için daha fazla yatırıma ihtiyaç duyduklarını söyledi. Moskova, Tokyo ve New York gibi bazı metropollerin de benzer projeler üzerinde çalıştıklarını söyleyen Dacre, “Amacımız şehir içi ve şehirlerarası rotalarda kendi özel hava koridorlarını kullanan ve yolcularını özel tasarlanmış noktalardan alan uçaklar geliştirmek” dedi.

Hava taksilerinin yanı sıra, Jetpod’ların askeri, tıbbi ve kişisel amaçlar için kullanılacak başka versiyonlaır da geliştirilecek. Avcen ayrıca deniz üstende de gidebilen insansız bir uçak modeli üzerinde de duruyor.

İlgili linkler

Yedek parça üreticisi Fujita Rashi Kogyo Co. Şirketi, bir zamanlar zevkle izlenen “Kara Şimşek” dizisini andıran bu müthiş otomobili dün Malezya’nın başkenti Kuala Lumpur’da düzenlenen, JETRO ASEAN Otomobil Yan Sanayii Sergisi’nde tanıttı. “Kara Şimşek” Kit’e oldukça benzeyen, hatta ondan esinlenerek tasarlanmış olması muhtemel harika araç, sürücüsünün sesli komutlarını tanıyor. Aldığı emre göre de, teyp, saat, kapı kilidi ve pencereleri kontrol ediyor. Bu tür otomobillerin seri üretime geçmesi ve yaygınlaşması, seyahat sırasında radyoda kanal aramak ya da pencereyi açmaya çalışmak gibi, bilhassa süratli giderken tehlikeli olabilecek durumları minimum düzeye indirebilecek.

Tek sıra halinde dizilen birkaç nanometre çapındaki metal kürecikler ışınlandıklarında aralarında enerji alışverişi yapabiliyorlar. Georgia Üniversitesi bilim adamları, tasarımlarıyla, bir ışık kaynağındaki yoğunluğun güçlendirilmesi için üç metal parçacığının yeterli olduğunu buldular. Konuyla ilgili rapor Physical Review Letters dergisinde yayımlandı. Mark Stockman, büyüklüklerine (en küçüğü 5, en büyüğü 50 nanometre çapında) göre tek sıra halinde dizilen ve aralarında sadece birkaç nanometrelik mesafe bulunan üç metal parçacığın özelliklerini incelemiş. Bu tür metal parçacıkların, görünür ışıktaki güçlü elektron salınımlarıyla uyarıldıkları uzun bir süredir biliniyordu. Bu rezonans, sıranın sonundaki büyük parçacığın çevredeki ışığı yakalayarak ortadaki parçacığa iletilmesine yol açıyor. Ortadaki parçacık da enerjisini kısmen sıranın diğer ucundaki en küçük parçacığa iletir. Bu süreç sayesinde ortadaki ve küçük parçacık arasında yoğun ışık enerjili boşluk oluşmakta. Üç parçacık böylece üzerine düşen ışığı sadece birkaç atom çapındaki noktaya yansıtan bir mercek gibi işler. Metal parçacıklarının çevresindeki yüksek enerji alanları moleküllerin spektroskopik analizlerinde kullanılabilecek.

Araştırmacılar ilk defa yumuşakçalarda  tıpkı memeli hayvanlarda olduğu gibi sertleşen bir cinsellik organ ı tespit ettiler. Geo’daki habere göre uyarılma halinde sertleşen cinsel organ, Octopus bimaculoides cinsi mürekkepbalığının kollarından birinin ucunda bulunan bir eklenti. Mürekkepbalığı cinsel olarak uyarıldığında bu eklenti tıpkı bir cinsel organ gibi sertleşiyor ve boşalmadan sonra yeniden büzüşerek deri kıvrımları arasında kayboluyor. Chicago Üniversitesi’ndeki araştırmacı bilim adamları, gündüz aktif halde olan bu mürekkepbalığı cinsinin dikkat çekecek kadar beyaz olan penisini düşmanlardan ve onların saldırısından korumak amacıyla sakladığınıtahmin ediyorlar .

Güncel araştırmalardan üç tanesi uzaydaki karbondioksit ve mikropların dağılımı üzerine. Dördüncüsü ise dünya benzeri gezegen oranının tasarlanmasına dayanıyor. Eğer İngiliz ve Amerikan bilim adamlarının tahminleri doğruysa uzayda canlı kaynıyor demek!

Cardiff Üniversitesi bilim adamlarından Max Wallis ve Chandra Wickramisinhe’nin yeni teorisi, dünyadaki mikropların uzayda dağılmış oldukları görüşüne dayanıyor.

Araştırmacıların hesaplarına göre organizmalar asteroit çarpışmalarıyla dünyadan ‘koparılarak’ kuyrukluyıldızların donmuş tabakalarına, buralardan da uzayın derinliklerine taşınmış olabilirler.

Teori ‘Monthly Notice of the Royal Astronomical Society’ dergisinde yayınlandı.

Teoriye göre, bu kuyrukluyıldızlar milyonlarca yıl sonra Kuiper kuşağına ulaşıp (Neptün yörüngesinin karşı tarafında bulunan küçük buz ve kaya topaklarının bol olduğu bölge), yaşamı içeren yüklerini diğer kuyruklu yıldızlara aktardı.

Buz topaklarından oluşan bu kuyruklu yıldızlar, düzenli aralıklarla Kuiper kuşağını terk ettikleri için, bazıları yabancı güneş sistemlerine ulaşarak yaşamın tohumunu atmış olabilir, diyorlar tezlerinde.

Ömürleri uzun

Mikroplar, milyonlarca hatta milyarlarca yıl sürecek olsa bile bu tür yolculukları atlatabilir. Sonuçta dünya üzerinde de bir kaya içinde yaklaşık aynı süre dayanabilen mikroplar bulundu.

Dünyamızdan bir kilogram ila bir ton kadar minik organizmanın yabancı güneş sistemlerine taşındığını tahmin eden Wallis ve Wickramasinghe, bir kilo organizmanın bile yeni bir gezegen sistemindeki yaşamı başlatmak için yeterli olduğunu söylüyor.

Wickramasinghe, 2001 yılında dünya atmosferinin dışında bulunan bir bakterinin uzaydaki yaşamın kanıtı olduğunu açıklayarak heyecan yaratmıştı.

Amerika’daki araştırma ekibi de kuyrukluyıldızları yaşamın taşıyıcı araçları olarak kabul ediyor. Harvard Smithsonian Astrofizik Merkezi’nden Matthew Povich’in Science dergisinde dediği gibi, kuyrukluyıldızlar, yaşamın temel maddesini oluşturan karbonu uzayın derinliklerine taşıyabilir.

Gezegenleri saptamıştı

Araştırmacı, güneş gözlemevi Soho’nun kızılötesi spektrometresiyle, Kudo-Fujikawa kuyrukluyıldızında ilk kez karbon iyonları saptamış. İyonlaşmış karbon genelde genç yıldızların çevresindeki gezegen doğum bölgelerinde bulunur.

‘Monthly Notices of the Royal Astronomical Society’ dergisinin son sayısında Bill Napier’in tahmini şöyle: Dünyadan kopan organik malzemeli kaya parçaları uzayda yavaş yavaş aşınıp iyice küçüldüklerinde güneş ışınlarının etkisiyle gezen sistemimizden dışarı atılır. İşte bu nedenli diyor Napier, güneş sistemi ‘uyumakta olan’ mikroplardan oluşan bir biyosferle çevrili olabilir.

Royal Astronomical Society dergisinde araştırmalarını yayımlayan bilim adamlarının aslında son derece ilginç sonuçları var. Bu sonuçlardan birine göreyse yaşam, on milyardan daha kısa bir süre içinde (samanyolunun tahmini yaşı bu kadar) galakside yayılmış olabilir.

Bu da yaşamın galakside son derece geniş alanlara yayıldığını, ancak büyük bir olasılıkla dünya kökenli olmadığı anlamına gelmekte.

Bir adım daha

Amerikalı bilim adamları ise son tasarımlarıyla uzaydaki yaşama biraz daha yaklaştıklarını söylüyor.

Tasarımlar yolculuk eden mikropların sayısız vahalar bulmaları gerektiğini gösterince Washington Üniversitesi’nden Sean Raymond, bir güneş sisteminin oluşumunu bilgisayarda 44 kez tasarlamış.

Icarus dergisindeki yazıda bu senaryoların her biriyle dünya benzeri dört gezegenin saptandığında söz edilmekte.

Ve bunların arasında ise ‘yaşanabilir’ on bir gezegen bulunmuş ki bunlar da güneşlerinin etrafında tıpkı dünyanınkine yakın bir mesafede dönüyorlar.

Bol su var

‘Tasarımlarımız olağanüstü bir gezegen çeşitliliğine işaret ediyor’ diyor Raymond. Bazılar dünyanın yarısı kadar büyüklüğünde ve oldukça kurak, diğerleriyse dünyadan üç misli büyük ve on kat daha fazla su rezervlerine sahip. Okyanusların çevresi, hesaplara göre yıldızlarının dış yörüngelerinde dönen Jüpiter gibi dev gaz gezegenlerinden etkilenmekte. Gaz gezegenleri eliptik yörüngeli olduğunda dünya benzeri gezegenler kurak ama yörüngeler yuvarlak olduğunda iç yörüngede daha sulak bir gezegen görünüyor.

Bilim adamlarının tahminleri doğruysa, güneş sistemimizin çok yakınında bile dünyaya benzer çok sayıda gezegenin varlığı söz konusu olabilir. Bunların önemli bir kısmı ise yaşanabilir bölgede yani suyun sıvı halinde kalabildiği mesafede olabileceği sanılmakta.