Avrupa’da büyük şehir merkezlerine konulacak olan 8 metre uzunluğundaki dev robot pek çok kişinin sesini tüm şehre duyuracak.
Dev robot hareket edemiyor,ve çok fazla özelliği yok ancak görenleri hayrete düşüren robot,SMS okuyabiliyor.Gayet yüksek bir sesle kendisine gelen mesajları okuyabilen robot sayesinde protesto yapmak ya da ilan-ı aşk etmek hiç zor olmayacak.
Robovox adı verilecek olan robota gönderilecek olan mesajların sınırlaması da olmayacak.

Doğal yollarla elde edilemeyen bu malzeme nano teknoloji sayesinde üretiliyor.Uzmanların açıklamasına göre, nano ölçekteki (metrenin milyarda biri ölçeğindeki) bu malzeme sayesinde bir gün insanları bile saklayabilecek büyüklükte pelerinler yapılabilmesi mümkün.

Xiang Zhang önderliğindeki ekibin çalışmasını ABD hükümeti de parasal olarak destekliyor.İleride gizli askeri operasyonlarda kullanılması planlanan proje sayesinde tanklar düşman güçleri fark edemeden serbestçe hareket edebilecek.

Yedek parça üreticisi Fujita Rashi Kogyo Co. Şirketi, bir zamanlar zevkle izlenen “Kara Şimşek” dizisini andıran bu müthiş otomobili dün Malezya’nın başkenti Kuala Lumpur’da düzenlenen, JETRO ASEAN Otomobil Yan Sanayii Sergisi’nde tanıttı. “Kara Şimşek” Kit’e oldukça benzeyen, hatta ondan esinlenerek tasarlanmış olması muhtemel harika araç, sürücüsünün sesli komutlarını tanıyor. Aldığı emre göre de, teyp, saat, kapı kilidi ve pencereleri kontrol ediyor. Bu tür otomobillerin seri üretime geçmesi ve yaygınlaşması, seyahat sırasında radyoda kanal aramak ya da pencereyi açmaya çalışmak gibi, bilhassa süratli giderken tehlikeli olabilecek durumları minimum düzeye indirebilecek.

Tek sıra halinde dizilen birkaç nanometre çapındaki metal kürecikler ışınlandıklarında aralarında enerji alışverişi yapabiliyorlar. Georgia Üniversitesi bilim adamları, tasarımlarıyla, bir ışık kaynağındaki yoğunluğun güçlendirilmesi için üç metal parçacığının yeterli olduğunu buldular. Konuyla ilgili rapor Physical Review Letters dergisinde yayımlandı. Mark Stockman, büyüklüklerine (en küçüğü 5, en büyüğü 50 nanometre çapında) göre tek sıra halinde dizilen ve aralarında sadece birkaç nanometrelik mesafe bulunan üç metal parçacığın özelliklerini incelemiş. Bu tür metal parçacıkların, görünür ışıktaki güçlü elektron salınımlarıyla uyarıldıkları uzun bir süredir biliniyordu. Bu rezonans, sıranın sonundaki büyük parçacığın çevredeki ışığı yakalayarak ortadaki parçacığa iletilmesine yol açıyor. Ortadaki parçacık da enerjisini kısmen sıranın diğer ucundaki en küçük parçacığa iletir. Bu süreç sayesinde ortadaki ve küçük parçacık arasında yoğun ışık enerjili boşluk oluşmakta. Üç parçacık böylece üzerine düşen ışığı sadece birkaç atom çapındaki noktaya yansıtan bir mercek gibi işler. Metal parçacıklarının çevresindeki yüksek enerji alanları moleküllerin spektroskopik analizlerinde kullanılabilecek.

Müzikle terapinin geçmişi, tabii ki travma geçirmiş gazilerden daha eski. Bu fikir yaklaşık 2 bin yıldır bizimle birlikte. İngiltere’deki Sağlık Meslekleri Konseyi’nce hükümet bazında tanınma sağlanan bu tedavi şeklinin mali olarak desteklenmesiyse yetersiz. İngiltere’nin önde gelen kuruluşlarından ülke çapındaki Nordoff-Robbins Müzik Terapi Merkezi’nin gelirleri büyük miktarda müzik şirketlerince sağlanıyor.

Her hafta 700 çocuk

Peki müzikle tedavi tam olarak nedir? Bu yöntem, ‘müziğe tepki verme, insanın, incinme, engel veya travma gibi dış etkilerden zarar görmemiş doğuştan içinde barındırdığı bir özdür’ fikrine dayanır. Hastaların değil, terapistlerin bu yetenekleri yüksek oranda arttırabilmeleri gereklidir.

Bu kişilerin işleri, müziklerini hastalarının gereksinimleriyle çakıştırabilmektir. Bu başlangıçtaki uyum, hastayla terapist arasındaki ilk köprüdür. Bu hayati iletişim kurulduktan sonra tedavi başlayabilir.

Nordoff-Robbins bir haftada 700’den fazla çocuk ve yetişkin tedavi ediyor. Hastaların, davuldan piyanoya kadar pek çok aleti çalmaları sağlanıyor. Terapistler ilk olarak hastaların sesli veya tempolu aletlere odaklanmasını sağlıyorlar.

İşe yarıyor

Hastalar, gelişim problemi olan çocuklar, felçli bir hasta, Parkinson veya Alzheimer hastalığına sahip biri veya stresli bir yönetici olabilir. Her bir hasta için anında üretilen müzikle, kişilerin musiki deneyimlerini arttırmaları ve müzikle kendilerini ifade edebilmeleri hedefleniyor.

Peki işe yarıyor mu? Bundan emin olan terapistler, davranışlarda hem küçük hem de zor ilerlemeler kaydedildiğini ve hatta kişi konuşmaya başlayarak, mucizelere bile rastlandığını söylüyorlar. Bu kanıtlanabilir mi?

Bugüne kadar, müzikle duygu arasındaki bağ, beyindeki müziğe hassas bölgeler, müzik yapmanın etkilerinin biyokimyasal belirteçleri ve hatta anne ile bebeği arasındaki iletişimin müziği ortaya koymuş onlarca çalışma yapıldı. Ancak eğer müzikle tedavinin bilimsel olarak da kanıtlanmasını istiyorsanız biraz da olsa beklemeniz gerekecek.

Müzikle tedavi edilenler

- Rita bundan 2 yıl önce HIV pozitif taşıdığını gördü. Yıkıldı, içine kapandı, arkadaşlarını kaybetti ve işinden ayrıldı. Müzikle tedavisinin ilk seansında terapistini oldukça yordu. Rita’nın içindeki kaos ve depresyon, davullar ve büyük zillerin gürültülü sesleriyle kendini dışa vurdu. Terapist bu kaotik çalışı piyanoda da denedi.

Rita’nın müziği aşamalı olarak daha sakin ve daha ahenkli olmaya başladı. Artık daha ‘düzenli’ydi. Terapinin sonuna doğru, Rita diğer HIV hastalarıyla birlikte çalışan bir gönüllü olmuştu.

- 5 yaşındaki Mike otistik bir bozukluğa sahip. Yalnızlığı seven, kendini baskı altında hissettiğinde veya bir şeyi anlamadığında sinirlenen veya korkan biri. Terapisine başladığında, gergin ve odada bir yukarı bir aşağı yürüyordu. Terapisti, piyanoyu, onun bu dinlenmez halini yansıtacak, ama aynı zamanda da sakinleştirecek bir şekilde çaldı.

Mike bir süre sonra odanın içindeki enstrümanlara doğru hareket etmeye başladı. Birkaç saniye çalıyor, hemen ardından da kaçıyordu. Üçüncü seansta biraz daha uzun çaldı. Bu seansın sonuna doğru Mike, bir alette tamı tamına 10 dakika kaldı ve müzik Mike’ın bir diğer kimseyle iletişim kurması için heyecanını bastırdı. Müzik yavaşladı. Mike, yüzünde bir şaşkınlık ve memnuniyetle terapistinin yüzüne baktı. Sessizliği bir çığlıkla yok etmişti. Terapi işte bu anda başladı.

- Susan, ileri dereceli bir inme geçirdiğinde 34 yaşındaydı. Beynindeki hasar konuşamamasına neden olmuştu. Yalnızca sol kolunda küçük hareketler yapabiliyordu. Kaldığı merkezin çalışanları, Susan’ın içinde başarabilecek birinin bulunduğunu biliyorlardı ve bu nedenle müzik tedavisine yönlendirdiler.

Bir tepki alabilmek oldukça zordu. Terapist odadaki tüm enstrümanları çalıyor, ancak farkına varılabilir bir tepki alamıyordu.

Susan’ın ailesiyle konuşan terapist, hastasının şarkı söylemeyi çok sevdiğini öğrendi. Robbie Williams’ın Angels şarkısını çaldığında dikkat kesildiğini fark etti. Bir gün önce dudakları oynadı, kelimeleri hecelemeye ve yeniden şarkı söylemeye başladı.

Burada kullanılan tüm adlar değiştirilmiştir. Daha fazla bilgi için; www.apmt.org.uk / www.bsmt.org / www.musictherapy.org adreslerini inceleyebilirsiniz.

Kaynak:

New Scientist

Güncel araştırmalardan üç tanesi uzaydaki karbondioksit ve mikropların dağılımı üzerine. Dördüncüsü ise dünya benzeri gezegen oranının tasarlanmasına dayanıyor. Eğer İngiliz ve Amerikan bilim adamlarının tahminleri doğruysa uzayda canlı kaynıyor demek!

Cardiff Üniversitesi bilim adamlarından Max Wallis ve Chandra Wickramisinhe’nin yeni teorisi, dünyadaki mikropların uzayda dağılmış oldukları görüşüne dayanıyor.

Araştırmacıların hesaplarına göre organizmalar asteroit çarpışmalarıyla dünyadan ‘koparılarak’ kuyrukluyıldızların donmuş tabakalarına, buralardan da uzayın derinliklerine taşınmış olabilirler.

Teori ‘Monthly Notice of the Royal Astronomical Society’ dergisinde yayınlandı.

Teoriye göre, bu kuyrukluyıldızlar milyonlarca yıl sonra Kuiper kuşağına ulaşıp (Neptün yörüngesinin karşı tarafında bulunan küçük buz ve kaya topaklarının bol olduğu bölge), yaşamı içeren yüklerini diğer kuyruklu yıldızlara aktardı.

Buz topaklarından oluşan bu kuyruklu yıldızlar, düzenli aralıklarla Kuiper kuşağını terk ettikleri için, bazıları yabancı güneş sistemlerine ulaşarak yaşamın tohumunu atmış olabilir, diyorlar tezlerinde.

Ömürleri uzun

Mikroplar, milyonlarca hatta milyarlarca yıl sürecek olsa bile bu tür yolculukları atlatabilir. Sonuçta dünya üzerinde de bir kaya içinde yaklaşık aynı süre dayanabilen mikroplar bulundu.

Dünyamızdan bir kilogram ila bir ton kadar minik organizmanın yabancı güneş sistemlerine taşındığını tahmin eden Wallis ve Wickramasinghe, bir kilo organizmanın bile yeni bir gezegen sistemindeki yaşamı başlatmak için yeterli olduğunu söylüyor.

Wickramasinghe, 2001 yılında dünya atmosferinin dışında bulunan bir bakterinin uzaydaki yaşamın kanıtı olduğunu açıklayarak heyecan yaratmıştı.

Amerika’daki araştırma ekibi de kuyrukluyıldızları yaşamın taşıyıcı araçları olarak kabul ediyor. Harvard Smithsonian Astrofizik Merkezi’nden Matthew Povich’in Science dergisinde dediği gibi, kuyrukluyıldızlar, yaşamın temel maddesini oluşturan karbonu uzayın derinliklerine taşıyabilir.

Gezegenleri saptamıştı

Araştırmacı, güneş gözlemevi Soho’nun kızılötesi spektrometresiyle, Kudo-Fujikawa kuyrukluyıldızında ilk kez karbon iyonları saptamış. İyonlaşmış karbon genelde genç yıldızların çevresindeki gezegen doğum bölgelerinde bulunur.

‘Monthly Notices of the Royal Astronomical Society’ dergisinin son sayısında Bill Napier’in tahmini şöyle: Dünyadan kopan organik malzemeli kaya parçaları uzayda yavaş yavaş aşınıp iyice küçüldüklerinde güneş ışınlarının etkisiyle gezen sistemimizden dışarı atılır. İşte bu nedenli diyor Napier, güneş sistemi ‘uyumakta olan’ mikroplardan oluşan bir biyosferle çevrili olabilir.

Royal Astronomical Society dergisinde araştırmalarını yayımlayan bilim adamlarının aslında son derece ilginç sonuçları var. Bu sonuçlardan birine göreyse yaşam, on milyardan daha kısa bir süre içinde (samanyolunun tahmini yaşı bu kadar) galakside yayılmış olabilir.

Bu da yaşamın galakside son derece geniş alanlara yayıldığını, ancak büyük bir olasılıkla dünya kökenli olmadığı anlamına gelmekte.

Bir adım daha

Amerikalı bilim adamları ise son tasarımlarıyla uzaydaki yaşama biraz daha yaklaştıklarını söylüyor.

Tasarımlar yolculuk eden mikropların sayısız vahalar bulmaları gerektiğini gösterince Washington Üniversitesi’nden Sean Raymond, bir güneş sisteminin oluşumunu bilgisayarda 44 kez tasarlamış.

Icarus dergisindeki yazıda bu senaryoların her biriyle dünya benzeri dört gezegenin saptandığında söz edilmekte.

Ve bunların arasında ise ‘yaşanabilir’ on bir gezegen bulunmuş ki bunlar da güneşlerinin etrafında tıpkı dünyanınkine yakın bir mesafede dönüyorlar.

Bol su var

‘Tasarımlarımız olağanüstü bir gezegen çeşitliliğine işaret ediyor’ diyor Raymond. Bazılar dünyanın yarısı kadar büyüklüğünde ve oldukça kurak, diğerleriyse dünyadan üç misli büyük ve on kat daha fazla su rezervlerine sahip. Okyanusların çevresi, hesaplara göre yıldızlarının dış yörüngelerinde dönen Jüpiter gibi dev gaz gezegenlerinden etkilenmekte. Gaz gezegenleri eliptik yörüngeli olduğunda dünya benzeri gezegenler kurak ama yörüngeler yuvarlak olduğunda iç yörüngede daha sulak bir gezegen görünüyor.

Bilim adamlarının tahminleri doğruysa, güneş sistemimizin çok yakınında bile dünyaya benzer çok sayıda gezegenin varlığı söz konusu olabilir. Bunların önemli bir kısmı ise yaşanabilir bölgede yani suyun sıvı halinde kalabildiği mesafede olabileceği sanılmakta.